BIDAI BAT BARTZELONARA
Ni Unai izeneko mutil bat naiz, futbol jokalaria naiz nire auzoko taldean, kapitaina
naiz, 17 urte ditut baita ere Bartzelona futbol taldearen zalea naiz. Egun batean, nire
neska laguna eta ni festa batean geuden eta bapatean sobre bat oparitu zidan,
sobrea ireki eta han zeuden barsa errealaren aurkako partido bat ikustera joateko
bi sarrera, pike handia sortu zen bien artean, bera errealako zelako.
Lehenengo, Bilboko aeroportura joan ginen Bartzelonara joateko, hara iristean taxi bat deitu genuen
eta hotelera joan ginen maletak uztera eta kamisetak eta bufanda jartzera.
Ondoren Camp-Nou-era abiatu ginen, han zale pillo bat zeuden eta nire lehen partidoa
zen nire taldearen zelaian. Izugarrizko emozioa nuen, zelai erraldoia zen. Partidoaren ordua iristen
hasi zen, barrura sartzeko kontrol bat pasa izan behar nuen, baina eguna izorratzeko bartzelonako
polizia zegoen eta nire neska laguna errealako kamiseta, bandera eta bufanda bere taldekoa ez zenez,
poliziak ez zion utzi sartzen, bere taldeko zaleekin eraman zuten, zelaiko beste alde batera.
Ez molestatzeko bartzelonako eta niri bakarrik utzi zidaten, eta beraiekin joan nintzen, errealako
kamiseta bat utzi zidaten leku hortara sartzeko.
Partidoa bukatu zenean zelaitik atera eta gero hamabost minutu geratu ginen eta jokalariak ateratzen
hasi ziren. Messi atera zen, gero Vela eta argazki bat atera genuen ni eta nire neska laguna. Gero
lagun batzuekin topatu ginen eta hitzegiten hasi ginen eta taberna batera joan ginen eta gauean festa
batera joan ginen. Ordu batzuk pasa ondoren, festa antolatzen pertsonak mikrofono bat hartu zuten,
eta hango gizon batek esan zuen orain mesedez, denok laguntza behar dugu, ongi etorri Errealako
jokalari guztiei. Momentu hortan jokalariak eta guk izugarrizko festa hasi zen. Izugarrizko koadrila
bota genuen, oso lagunak egin ginen. Goizeko 6ak eta erdi ziren, oso berandu egin zitzaigun hotelera
joan ginen, festa geuden lekutik hotelera 500 metroo zeuden bakarrik. Bakarrik 50 metro gelditzen
ziren, ibaia zeharkatu bakarrik, justu-justu zubia pasatzeko hasiko ziren, baina barsako bois nois-akm
agertu ziren, guregana zijoasten. gu asko beldurtu ginen eta hotelera korrika hasi ginen, polizia agertu
zen. Hurrengo eguerdian aeroportura joan ginen eta Bilbora itzuli ginen, han autobus bat hatu eta
Donostira joan ginen.
Azkenean, konturatu nintzen Errealako zaleak izugarrizkoak direla, bere taldea 4-0 galtzen eta
animatzen jarraitu zuten. Bidai handik gauza bar atera nuen garbi, hobe talde txikiago zalea
bartzelonako edo madrilekoa baino.
IKA
Ni Unai izeneko mutil bat naiz, futbol jokalaria naiz nire auzoko taldean, kapitaina
naiz, 17 urte ditut baita ere Bartzelona futbol taldearen zalea naiz. Egun batean, nire
neska laguna eta ni festa batean geuden eta bapatean sobre bat oparitu zidan,
sobrea ireki eta han zeuden barsa errealaren aurkako partido bat ikustera joateko
bi sarrera, pike handia sortu zen bien artean, bera errealako zelako.
Lehenengo, Bilboko aeroportura joan ginen Bartzelonara joateko, hara iristean taxi bat deitu genuen
eta hotelera joan ginen maletak uztera eta kamisetak eta bufanda jartzera.
Ondoren Camp-Nou-era abiatu ginen, han zale pillo bat zeuden eta nire lehen partidoa
zen nire taldearen zelaian. Izugarrizko emozioa nuen, zelai erraldoia zen. Partidoaren ordua iristen
hasi zen, barrura sartzeko kontrol bat pasa izan behar nuen, baina eguna izorratzeko bartzelonako
polizia zegoen eta nire neska laguna errealako kamiseta, bandera eta bufanda bere taldekoa ez zenez,
poliziak ez zion utzi sartzen, bere taldeko zaleekin eraman zuten, zelaiko beste alde batera.
Ez molestatzeko bartzelonako eta niri bakarrik utzi zidaten, eta beraiekin joan nintzen, errealako
kamiseta bat utzi zidaten leku hortara sartzeko.
Partidoa bukatu zenean zelaitik atera eta gero hamabost minutu geratu ginen eta jokalariak ateratzen
hasi ziren. Messi atera zen, gero Vela eta argazki bat atera genuen ni eta nire neska laguna. Gero
lagun batzuekin topatu ginen eta hitzegiten hasi ginen eta taberna batera joan ginen eta gauean festa
batera joan ginen. Ordu batzuk pasa ondoren, festa antolatzen pertsonak mikrofono bat hartu zuten,
eta hango gizon batek esan zuen orain mesedez, denok laguntza behar dugu, ongi etorri Errealako
jokalari guztiei. Momentu hortan jokalariak eta guk izugarrizko festa hasi zen. Izugarrizko koadrila
bota genuen, oso lagunak egin ginen. Goizeko 6ak eta erdi ziren, oso berandu egin zitzaigun hotelera
joan ginen, festa geuden lekutik hotelera 500 metroo zeuden bakarrik. Bakarrik 50 metro gelditzen
ziren, ibaia zeharkatu bakarrik, justu-justu zubia pasatzeko hasiko ziren, baina barsako bois nois-akm
agertu ziren, guregana zijoasten. gu asko beldurtu ginen eta hotelera korrika hasi ginen, polizia agertu
zen. Hurrengo eguerdian aeroportura joan ginen eta Bilbora itzuli ginen, han autobus bat hatu eta
Donostira joan ginen.
Azkenean, konturatu nintzen Errealako zaleak izugarrizkoak direla, bere taldea 4-0 galtzen eta
animatzen jarraitu zuten. Bidai handik gauza bar atera nuen garbi, hobe talde txikiago zalea
bartzelonako edo madrilekoa baino.
IKA
0 comentarios:
Publicar un comentario